Mostrando entradas con la etiqueta Gabriel Ferrater. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Gabriel Ferrater. Mostrar todas las entradas

miércoles, 13 de agosto de 2014

amistat del braç

de Gabriel Ferrater


El metro anava ple. Jo m‘agafava
al barrot niquelat vora la porta.
Tenia el braç tibat, i tolerava
aquell pes tebi, persistent, a l’avantbraç.
Quedàvem poca gent quan vaig girar-me.
Era molt jove. Lletja i pobra, descarnada,
com una prima cabra mogrebina
que premia amb el front, tancant els ulls,
abalançada per tota carència,
un braç encara de ningú, lliure i promiscu,
i no veia que ja algú es reprenia
i s’isolava al seu davant. Jo, massa jove
també, no havia après a reconèixer-me
en l’acceptació més que en la tria.
Vaig abandonar el braç, que no fos meu,
i no els vaig mirar més, anguniat
fins a l’estació, i el súbit trenc
d’una corda del cello, la més baixa.




***



amistad del brazo

de Gabriel Ferrater


El metro iba lleno. Yo me agarraba
al barrote niquelado junto a la puerta.
Tenía el brazo tensado, y toleraba
aquel peso tibio, persistente, en el antebrazo.
Quedábamos pocos cuando me volví.
Era muy joven. Fea y pobre, descarnada
como una enjuta cabra magrebí
que acomete con la frente, cerrando los ojos,
abalanzada hacia toda carencia,
un brazo aún de nadie, libre y promiscuo,
y no veía que ya alguien se recobraba
y se aislaba frente a ella. Yo, demasiado joven
también, no había aprendido a reconocerme
en la aceptación mas que en lo elegido.
Abandoné el brazo, que no fue mío,
y no los miré más, angustiado
hasta la estación, y la súbita cisura
de una cuerda del chelo, la más baja.